Wzorzec

WZORZEC F.C.I.
(nr 265 /12. 03.1999 )

POCHODZENIE
Norwegia

TŁUMACZENIE
Olga Jakubiel

PATRONAT
Norwegia

DATA OPUBLIKOWANIA WZORCA
ORYGINALNEGO

12.03.1999

UŻYTKOWOŚĆ
Ze względu na swe osobliwe cechy anatomiczne,pies ten przeznaczony jest do polowania na maskonury na stromych skałach, otaczających fiordy oraz ciągnących się wzdłuż wybrzeża.

KLASYFIKACJA FCI
Grupa V (Szpice i psy ras pierwotnych)
Sekcja 2 (Nordyckie psy myśliwskie- bez próby pracy)

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY
Słowo Lunde jest norweską nazwą maskonurów, stąd lundehund oznacza psa przeznaczonego do polowań na te ptaki. Hans Räber zakłada, że norweski lundehund wywodzi się z rejonów miasta Maastad na Værøy i przodkami jego były mniejsze psy służące do pilnowania stad owiec i kóz na tej wyspie. Pierwsze udokumentowane opisy tej rasy psów pochodzą z roku 1591 i zostały sporządzone przez Schønebøla, a w 1753 roku zostaje opublikowana książka biskupa z Bergen, Erika Pontopidana, pod tytułem: "Det første Forsøg paa Norges naturlige Historie". Zawiera ona m.in. takie informacje o lundehundzie: "Do łapania ptaków pies ten szkolony jest w krajach północnych, gdzie nie można wspiąć się za nim po stromych skałach. Na Røst i Varøy, gdzie łapanie ptaków jest najbardziej popularne , każdy chłop trzyma nawet do 20 takich psów."
W tamtych latach wartość użytkowego lundehunda mogła sięgać wartości krowy, ponieważ liczba złapanego ptactwa przez takiego psa sięgała nawet do 130 sztuk przez jedną noc. Na tym tle powstawały często konflikty pomiędzy chłopami, którzy strzegli, aby sąsiad nie posiadał większej liczby ludenhundów, co mogłoby powodować mniejsze dochody. W połowie XIX wieku rozpowszechnił się model polowania na maskonury za pomocą sieci. Wiązało się to ze spadkiem liczebności utrzymywanych lundehundów. Dopiero w roku 1937 udało się odtworzyć oficjalną hodowlę z pojedynczych osobników zachowanych w Maastad, a w roku 1943 nastąpiło uznanie tej rasy przez Kennelklub.

WYGLĄD OGÓLNY
Pies w typie szpica, mały, prostokątny, gibki, dosyć lekkiej budowy. Cechy morfologiczne uzależnione od płuci.

TEMPERAMENT / CHARAKTER
Czujny, energiczny, żywy. Przywiązuje się do ludzi, lecz w stosunku do obcych jest zazwyczaj nieufny.

GŁOWA
Kształtna, średniej wielkości, klinowa.

GÓRNA CZĘŚĆ:
OKOLICA MÓZGOCZASZKI:
Czaszka:
Nieco zaokrąglona z wydatnymi łukami brwiowymi.
Stop: Zaznaczony, ale nie przesadnie.

OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Kufa: Klinowata, średniej długości. Grzbiet nosa nieco wypukły.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Preferowany zgryz nożycowy, ale zgryz cęgowy lub umiarkowany prognatyzm żuchwy – dozwolony. Brak przedtrzonowców po obu stronach, zarówno w szczęce, jak i w żuchwie, jest dopuszczalny.
Oko: Nieco ukośne; nie wyłupiaste; tęczówka żółtawo-brązowa. Źrenica otoczona jest ciemną obwódką.
Uszy: Trójkątne, średniej wielkości, szerokie u nasady, noszone prosto, bardzo ruchome. Chrząstka płatu ucha posiada zdolność zwijania się tak, iż ucho składa się i odchyla w specyficzny sposób, do tyłu lub w prawo ku górze, zamykając tym samym kanał słuchowy.

SZYJA
Kształtna, średniej długości, dosyć silna, ze stosunkowo obfitym kołnierzem.

TUŁÓW
Prostokątny.
Górna linia: Prosta.
Grzbiet: Mocny.
Zad: Nieco opadający.
Klatka piersiowa: Kształtna, średniej długości, dosyć silna, ze stosunkowo obfitym kołnierzem.
Brzuch: Nieco podciągnięty.

OGON
Wysoko osadzony, średniej długości, dobrze okryty włosem, ale bez pióra. Noszony zwinięty w pierścień, nieznacznie zwinięty nad grzbietem lub zwisajacy. Koniuszek ogona nie może przesadnie przechylać się , ani opadać na jeden bok.
KOŃCZYNY
PRZEDNIE KOŃCZYNY:

Wrażenie ogólne: Umiarkowanie kątowane.

Przedramię:Proste.

Przednie łapy:Owalne, odchylone nieco na zewnątrz, z przynajmniej sześcioma palcami, z których pięć musi dotykać podłoża. Osiem opuszek na każdej łapie. Dwa wewnętrzne palce, składające się odpowiednio z 3 i 2 paliczków, wyposażone w układ więzadeł i mięśni, sprawiają, iż łapa wygląda solidnie.

TYLNIE KOŃCZYNY

Wrażenie ogólne: Kończyny tylne są usytuowane dosyć blisko siebie.
Udo:Silne, umięśnione.
Przedramię: Proste.
Kolana:Umiarkowanie kątowane.
Podudzie: Silne, umięśnione.
Tylne łapy: Owalne, ustawione nieco do zewnątrz, z przynajmniej sześcioma palcami, z których cztery muszą dotykać podłoża. Siedem opuszek na każdej łapie; środkowa, najważniejsza ze względu na swój rozmiar, połączona jest z wewnętrzynymi opuszkami, odpowiadającym dwóm wewnętrznym palcom. Gdy pies stoi na płaskiej powierzchni, ciężar ciała musi być równomiernie rozłożony na opuszki łap.

RUCH
Lekki, elastyczny. Obrotowa zewnętrzna akcja kończyn przednich i nieco zbieżna akcja kończyn tylnych jest charakterystyczna dla rasy.
SZATA
WŁOS: Gęsty i twardy; miękkie podszycie. Włos krótki na głowie i przzedzie kończyn. ; bardziej obfity w okolicy szyi, tyle ud oraz na ogonie, ale nie tworzy pióra.
KOLOR/MAŚĆ: Zawsze połączona z bielą: u psów maści od płowej do rudej, szata mniej lub bardziej przesiana włosami o czarnych koniuszkach; czarna; szara; z ciemnymi łatami. U psów dorosłych, zwykle wyraźniej, niż u psów młodszych, zaznaczone są koniuszki włosów.

WIELKOŚĆ I CIĘŻAR CIAŁA:
Wysokość w kłebie
Psy 35 - 38 cm.
Suki 32 - 35 cm.
WAGA
Psy ok. 7 kg.
Suki ok. 6 kg.

WADY
Każde odstępstwo od wyżej wymienionych cech należy uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem ich stopnia i zasięgu.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE
- Agresja.
Każdy pies , przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości, powinien zostać zdyskwalifikowany.

Uwaga: Psy muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, całkowicie
pozostające w worku mosznowym.